Gl’ò’ncóra in mént, gò in mént al sö güst, al sö prufüm, al sö udoor,

gl’ò in dal naas, al sénti in buca, gl’ò in la tèsta, in la mént e in dal coor.

L’è dala minèstra dal Ristòro chi sùm dré parlaa; tücc da sicüur v’ la rigurdè.

Bujénta, spö-sa, fümönta, sarà stàcc parchè ghévan fàm, ma bóna cùmè.

Cönta sgént c’la nàva sü par al viàl, na pùsisión at parsóni d’ogni étà,

òman, fumni, vécc, matài, önca chi dèss al blàga, dèss che sciòor l’è divantà.

Gnévan d’ogni öngul dal paées, d’ogni cantón, vün dré l’àut, cùm al sidilin in mön;

al Pèp Pèura, la Lüvisa Buvöta, la Rosa dal Gisuè, al Bartuloos, al Carlin Graziön.

Rivè al Ristòro,cùm ogni témp, tönt d’istà cùmè d’ invèrn fòra in cóva a spìciaa.

Sl’éva duminica sera, nàvan varda dént di védar cüi chi évan dré bàlaa.

Cönt rivàvan fòra i cöghi cùm al caldàar e al cazüul sévan già tücc infilè,

la Mìglia, la Olga, l’Angelina, la Carmela, dal finistrin:"sti ténta matài chi va scutè".

Düi béi cazüi at minestra par ogni sidilin bütàvan déént, càuda, spö-sa, fümönta.

In tal gnindré rivè al parco dal Tobrùc fàvan tàpa, la fàm, la sgaiósa l’èva tönta.

Sitè giü sü na banchina n’anvarsàvan fòra un pò in dal cuércc, ma giüsta par sagiàa,

na büfaa par fala gnii péna tévia e la mangiàvan cùm güst, sönza la léngua scùtàa

Önca cùsta ormai l’è storia, la fa part dal pasà, d’un témp pòvar ma da sicür püsè giüst.

Minèstra dal Ristòro déss suma smörbi, gùma dal tütt, ma piü gnénti al gà al tö güst.