Cùla che na vòlta giü in Vila l’éva l’ustaria della Fontana, cùla dal Jacumin,

intorn i’àgn cincuönta l’è pöi stàcia da la Nilla e dal sö òm, al Cichin.

L’ön tignùa fin cönt ön vèrt la traturia la Valsesiana in sü la circunvalàzión.

Alóra ghè nàcc dént la Celestina e al Serafin. Ön ciapà loor la géstión.

Pöi un dì ghè rivà vün da Gatic, al Gianni, sucialista cùmè al maestar e juvéntin.

L’éva lasàcc indré al Tobrùch, la Serenella par ciàpaa in mön lüi al Jacumin.

La bütà dént un flipper, un biliàard, al calciobalilla, un giùbocs c’al sunava a tüti j’óri,

sè bütà dré faa al gelato; la fàcc önca la scuàdra dal balon par al torneo da l’uratòri.

In da cui àgn uma vist giugadóor cumè al Padulazzi, al Sacöt Zanetti, i Bercellino

Al " Gianni " l’éva subit divantà al bar, al cafè di sgióvan, di màti e di matài.

Gnévan giü da tütt al paées, önca da fòra, na generazión ghe pasà in da cüi lucài.

I bòci picàvan tacà j’à-si. Al giùbocs al gnéva rùss dal grön sunaa.

La television la ghéva un canàl in biönc e négar, ma da tücc l’éva vardaa.

Al Musichiere, Lascia o raddoppia, operi, cumedji, Canzonissima, al Festivàl,

al padre Mariano, al prufesor Cutolo, i’olimpiadi, al Gir, partii dala Naziunal.

Önca la piazöta d’in Vila l’éva viva. Biciclèti vüna sora l’àuta inmugiai tacà’l mür.

Un cùai vün al ghéva già al muturin, autumòbil düi o tri, ma sum mia sicür.

La séra tiravan tard, l’éva mai ora da naa durmii. Fòra sitè giü par tèra a ciciaraa.

Stàvan sénta i bàli c’al cuntàva al Nunù, fàvan dóv ghignài, magari na cantàa.

Mèzanòcc l’èva già pasàa d’un tòch, di vòlti fàvan önca un pò tröp burdèl.

Ag pinsàva al Tarsilu; da la finèstra incazà, an vujàva in tèsta pin d’ àcua un sidèl.

Màti e matài tücc insöma a giugàa a divàrtiin, a strascinaa in da cùl curidóor scüur.

Al bar Gianni l’èva la nòsta discutéca, al nöst pàb, al nöst siid at divartimént sicüur.

Pöi suman crisü, chi l’è nàcc suldà, la murosa fòra paés, ogni vün la ciapà la sö straa.

Dasi dasi uma cambià abitüdini, intarèss divèrs, nòvi amicizji, la cùmpagnia l’è cambiaa.

Ogni tönt ti tròvi un cuài vün, ti rigòrdi cüi mumént, cùm évan béi, cùs numa cumbinai.

Cùm sévan sgióvan, cönt an suman divartì, cùm pooch, cùm gnént, mama cönti scimai.

Ti parli e ti rigòrdi önca cüi amiis che purtröp n’ön lasécc tröp pröst, che in nècc in cél.

L’Ornella dala Grisgina, la Liliana dala Buloja, al Franco Balin e al Mauro sö fradél,

al Rino Pinùla, al Luciano dal Gino maestar, al Mario matarazèe, al Franco Riù pustìn,

al Sèp Sciàvata, l’Umberto, al Leandro Bagàtt, al Giorgio Barasgin, al Giüli Lisandrin.

Cùm tücc loor uma pasà di béi mumént, un tòc at vita, uma ghignà e schirzà.

La vita un pò l’è alegra, un pò l’è trista ghè da ciàpala cùm la vögn, ghè da vèsa praparà.

L’ustaria dal Jacumin dal Géni. Ghè capità la stèsa sort da j’auti ustarii. Dèss l’è ciavaa sü.

Giü i saracineschi, tütt al taas, ghè piü matai chi fön bacön e i sidèli d’àcua vögnan giü piü.