Un dì d’istà da tönci agn fa
Tönci agn fa a mea rigurdonza,
al cuntadin al tajava al prà cum la rönza.
L’eve ancora nòc quond lui as preparava,
i’uscei in dal so nid durmevan e l’alba dasi la spuntava.
Rönza in spala. Al què tacà sü in dal dadré,
al cuntadin s’anviarava sü par la straa a pè.
As mot dre al Pedar cum una bona spironza,
un’osia dre l’auta al taja al prà cum la rönza
Dre i vot ori la masèra ac porta la culazion facia sü in dal mantin,
pön, salam, furmac e un bel guzin ad vin.
Intont che al Pedar dop mangià as ripusava,
la so Rusin al fogn la spantigava.
Des mi vac Pedar a rigula i rimai,
vac fa la spesa, prepari al disnaa e disvegi i matai.
Sona misdì, al prà lè spantigà e trusà,
al Pedar dasi dasi al vögn cà.
Rönza in spala, al mazulin di fraghi in dal capel,
i soi matai ga smiava da tucaa cum un did al cel.
Intont la Rusin in dal puz cum la sögia la tira sü l’acqua frosca e la dis:
beu Pedar e rinfroscat pena ca ti sé strac,
satinò i matai, giogan al balon e ta tiran par al giàc.
Mi im rigordi cui temp indré, in di prai tüc is davan na mön.
Dès tüti i robi vegi ià misi da part al prugres
Cum tüti i macchinari nöu la fàc un grön sucès.